കുറച്ച് നേരമൊന്ന് മയങ്ങി.ആ സമയത്തെപ്പൊഴോ ഞാനോര്‍ത്തു. ഈയിടെയായി നാട്ടിലേക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ സ്ഥിരമായി കേള്‍ക്കുന്ന ഒരു പല്ലവി ഉണ്ടല്ലൊ എന്ന്...ഭയങ്കര ചൂടാണെന്നെ,അതിനൊപ്പം കറണ്ടും ഇല്ലാ എന്ന്.ആ കിടപ്പില്‍ ചിന്തകളിലെക്ക് മലയാളിയുടെ ജീവിത്തത്തിന്‍റെ തന്നെ ഭാഗമായ വേനല്‍ പല ഭാവഭേദങ്ങളുമായി കടന്നു വന്നു...അതിനൊപ്പം എന്നില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന കുംഭം മീന മേട
മാസങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകളും.
ഞാനോറ്ക്കുകയായിരുന്നു എപ്പോ
ഴെങ്കിലും വേനല്ക്കാലത്തിന്‍റെ പൊള്ളുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ കേരളത്തില്‍ ജീവിച്ച വര്‍ഷങ്ങളുടെ കണക്ക് പുസ്തകത്തില്‍ എന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണോ എന്ന്.ഞാനൊരിക്കലും വെയിലിനെയും ചൂടിനെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. മാങ്ങയും ചക്കയുമൊക്കെ കൊതി തീരെ തിന്നിരുന്നതും, വേനല്‍ക്കാലസന്ധ്യകളെ സുഗന്ധപൂരിതമാക്കി പൂവിട്ടിരുന്ന കുടമുല്ലച്ചെടികളും, പിന്നെ നീണ്ട രണ്ട് മാസം കിട്ടിയിരുന്ന സ്കൂള് അവധിയും ..... ഇവയൊക്കെയാണ് കേരളത്തിലെ വേനലിനെ കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സിലേക്ക് കടന്ന് വരുന്നത് . എന്‍റെ ചുടിനോടുള്ള പിണക്കത്തിനെ അപ്പന്‍ വളരെ മനോഹരമായി കളിയാക്കിയിരുന്നത് ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. ഇവിടെ ജീവിച്ച് വളര്‍ന്നിട്ടും ഇവള്‍ക്കു മാത്രം എന്തെ ഇത് അസഹ്യം എന്ന ചോദ്യം പലവുരു അമ്മയോട് ചോദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. വേനല്‍വറുതിയില്‍ മുനിസിപ്പാലിറ്റിയുടെ ജലവിതരണം നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം പണിമുടക്കുമ്പോള്‍ അയല്‍വാസിയുടെ വീട്ടിലെ കിണറ്റില്‍ നിന്നും വെള്ളം കോരിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിന്‍റെ ബുദ്ധിമുട്ടും വേനലിനോടുള്ള എന്‍റെ പിണക്കത്തിന് ഒരു കാരണമായിരുന്നു എന്നു അപ്പന്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നൊ എന്തൊ...
സ്കൂള് ദിനങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്ന ഒരു സ്വപ്നമുണ്ട്. വീടു മുതല്‍ സ്കൂള് വരെയുള്ള വഴിയില്‍ തരിമ്പും വെയിലു കൊള്ളാതിരിക്കാനായി ഒരു പന്തല്‍ എന്നതായിരുന്നു അത്. പ്രൈമറി സ്കൂള് കാലഘട്ടത്തില്‍ എന്നും ഉച്ചയൂണിനായി വീട്ടില്‍ വരികയായിരുന്നു പതിവ്. ആയതിനാല്‍ വെയിലൊരു വിഷയം തന്നെ ആയിരുന്നു എനിക്ക്. മഴയായാലും വെയിലായാലും മുടങ്ങാതെ ബാഗിനുള്ളില്‍ കുടയും കരുതുമായിരുന്നു എന്നത് കൂട്ടുകാറ്ക്കിടയില്‍ എന്നെ കണക്കില്ലാതെ കളിയാക്കാന്‍ ഒരു കാരണവുമായിരുന്നു. പക്ഷെ നല്ല പൊരിവെയിലില്‍ നടക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ അവരോരോരുത്തരായി എന്‍റെ കുടക്കീഴില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു തമാശ. മിഡില്‍ സ്കൂള് അല്പം ദൂരെ ആയിരുന്നതിനാല്‍ വെയില്‍ കൊള്ളുന്നത് രാവിലെയും വൈകുന്നെരവുമായി ചുരുങ്ങി.സ്കൂള് ദിനങ്ങളില്‍ വാട്ടര്‍ബോട്ടിലില്‍ എന്നും മുടങ്ങാതെ വീട്ടില്‍ നിന്നും വെള്ളം കൊണ്ട് വന്നിരുന്ന ഏക കുട്ടിയും ഞാനായിരുന്നു. അതും ഇമ്മിണി വല്യ വാട്ടര്‍ ബോട്ടിലില്‍ തന്നെ. ഉച്ചയൂണിനു ശേഷം എന്നും അതിനും ആവശ്യക്കാരുണ്ടാവാറുണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് സ്കൂളിലെ ടാപ്പില്‍ കൈകഴുകാന്‍ പോലും വെള്ളമില്ലാതെ വന്നിരുന്ന വേനലില്‍.
പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഈ വര്‍ഷാവസാന പരീക്ഷ എന്തിനാണാവോ മാര്‍ച്ചില്‍ വരുന്നതെന്ന്. വേനല്‍ചൂട് ചുട്ടു പൊള്ളിക്കുമ്പോള്‍ കുത്തിയിരുന്നു പഠിക്കുക എന്നത് ഒരു അറുബോറായിട്ടാണ് എനിക്കെന്നും തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.ചെറിയ ക്ലാസ്സുകളില്‍ അതൊരു വിഷയമല്ലാതിരുന്നെങ്കിലും എസ്.എസ്.എല്‍.സി എന്ന കലാശക്കൊട്ടിന്‍റെ സമയം വേനല്‍ ശരിക്കും ഒരു ഭീകരനാണെന്ന് തന്നെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.സ്റ്റഡി ലീവ് എന്ന് പറഞ്ഞ് കിട്ടുന്ന പരിമിത സമയത്ത് ചൂട് കാരണം ഫാനിട്ട് പഠിക്കാനിരിക്കുമ്പോള്‍ ഉറക്കം വന്നിരുന്നതും അമ്മ വിളിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും എന്നതിനാല്‍ കണ്ണ് അടഞ്ഞു പോകാതിരിക്കാന്‍ പണിപ്പെട്ടതുമൊക്കെ ഇന്നലെ ആയിരുന്നില്ലെ എന്ന് തോന്നും. കോളേജ് കാലയളവില്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ നടത്തിപ്പുകള്‍ക്കൊന്നും ഒരു ചിട്ടയുമില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ വര്‍ഷാവസാന പരീക്ഷകള്‍ നടന്നിരുന്നത് ഏറെക്കൂറെ കാലം തെറ്റി ആയിരുന്നു. കാലം തെറ്റി വന്നിരുന്ന അന്നത്തെ പരീക്ഷകള്‍ മിക്കവാറുമൊക്കെ വേനല്‍ അതിന്‍റെ ഉച്ചസ്ഥായില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചില ദിവസങ്ങളിലുമായിരുന്നു. ആ പരീക്ഷകള്‍ കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ കരിയിലകള്‍ പൊഴിഞ്ഞുവീണ് കിടന്നിരുന്ന വിജനമായ വഴികള്‍ കണ്ട് മറന്ന ഏതോ സിനിമകളിലെ ഫ്രെയിമുകളെ എന്‍റെ ഓര്‍മ്മയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.
ചൂടും പരീക്ഷയും ഒക്കെ വരുമായിരുന്നെങ്കിലും ആ മാസങ്ങള്ക്കായി കാത്തിരിക്കാന്‍ എനിക്കെന്‍റേതായ ചില കാരണങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു...കുംഭം - മീന മാസങ്ങളില്‍ അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നടന്നു വന്നിരുന്ന
ഉത്സവങ്ങള്‍.ആ കാലങ്ങളില്‍ ഇറങ്ങിയ നല്ല സിനിമാ ഗാനങ്ങളും, ദേവീ സ്തുതികളും, ഹൈന്ദവ ഭക്തിഗാനങ്ങളും ദിവസം മുഴുവന്‍ ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ കേള്‍ക്കാവുന്ന ആഴ്ചകള്‍. പിന്നെ
ഉത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ച് അടുത്തുള്ള ഹൈന്ദവ ഭവനങ്ങളില്‍ പറയെടുപ്പിനായി എത്തുന്ന ആനകളെ അടുത്തു കാണാം, വീടിന് മുന്നിലുള്ള വഴിയിലൂടെ കടന്ന് പോവുന്ന കാവടിയാട്ടവും, കരകവും, വെളിച്ചപ്പാടും.
ഇതൊക്കെയായിരുന്നു ആ കാരണങ്ങള്...അടുത്ത വീടുകളിലുള്ള പലരും ആ ഉച്ചഭാഷണികളെ ദേഷ്യത്തോടെ ശപിക്കുന്നത് കേട്ടിരുന്നെങ്കിലും കേബിള്‍ കണക്ഷനും ഏഷ്യാനെറ്റുമൊന്നും അത്ര
സാധാരണമല്ലാതിരുന്ന ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പുതിയ പാട്ടുകള്‍ മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ഒന്നോ രണ്ടൊ ആഴ്ച മുഴുവന്‍ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു എന്നത് അന്നൊരു ആറ്ഭാടം തന്നെയായിരുന്നു.പിന്നെ ഉത്സവത്തിന്‍റെ
അവസാന ദിവസം ആറാട്ടിന് നല്ല തലയെടുപ്പോടെ നെറ്റിപട്ടമൊക്കെ കെട്ടി വരുന്ന അഞ്ച് ( ചില വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അത് ഏഴാവാറുമുണ്ടായിരുന്നു ) ഗജവീരന്മാരെ ഒന്നിച്ച് കാണാന്‍ പറ്റും എന്നതും
കൂടിയാവുമ്പോള്‍ ആനന്ദലബ്ധിക്കിനി എന്തു വേണം എന്ന വഴിയ്ക്കായിരുന്നു എന്‍റെ ചിന്തകളുടെ പോക്ക്.
മധ്യവേനല്‍ പരീക്ഷയുടെ പിരിമുറക്കത്തിന് ശേഷം വന്നിരുന്ന വിഡ്ഡിദിനത്തിന്‍റെ
കുറുമ്പുകളെ അത്രയെളുപ്പം മറക്കാനാവില്ലല്ലൊ....അങ്ങനെ കുസൃതിയും കളികളും നിറഞ്ഞ അവധിദിനങ്ങളിലേക്ക് അപ്പോഴേക്കും വിഷുവിന്‍റെ വരവറിയിച്ചു കൊണ്ട് തൊടികളിലും വഴിവക്കിലുമൊക്കെ കൊന്നമരങ്ങള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. തിരുവനന്തപുരത്തെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിനിടക്ക് കൂടുകാറ്ക്കൊപ്പം ഒരു വിഷുവിന് ശ്രീപദ്മനാഭക്ഷേത്രത്തില്‍ കണികാണാന്‍ പോയതും എന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇന്നുമുണ്ട്. വസന്തത്തിന്‍റെ ആരംഭത്തോടെ ഇലകളില്ലാതെ നിറയെ പൂത്തുലയുന്ന ഒരു പേരറിയാ ചെടിയുടെ കാരുണ്യത്താല്‍ കണിക്കൊന്നയുടെ സ്വര്‍ണവര്‍ണ്ണം പ്രവാസത്തിന്‍റെ ഈ മണ്ണിലും എല്ലാ വറ്ഷവും എനിക്ക് ആശ്വാസമാകാറുണ്ട്. ദൈവങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ എകമനസ്സാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നവണ്ണമാണൊ പലപ്പോഴും
ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പീഡാനുഭവ ആഴ്ചയും വിഷുവും അടുത്തടുത്ത് വരുന്നതെന്ന് തോന്നും. കുരുത്തോലകളാലും ആര്‍പ്പുവിളികളാലും മനുഷ്യപുത്രനെ കഴുതപ്പുറത്ത് എഴുന്നെള്ളിച്ചതിന്‍റെ ഓര്‍മ്മ ആചരിക്കുന്ന ഓശാന ഞായറും, കാല്‍കഴുകല്‍ ശ്രുശ്രൂഷയുടെയും അന്ത്യ അത്താഴത്തിന്‍റെയും സ്മരണകളുണറ്ത്തുന്ന പെസഹാവ്യാഴവും , "ഗാഗുല്‍ത്താമലയില്‍ നിന്നും..." എന്നെ ഗാനത്തിന്‍റെ ഈരടികള്‍ക്കൊപ്പം നടന്ന് നീങ്ങുന്ന കുരിശിന്‍റെ വഴിയുടെ അനുഭവം സമ്മാനിക്കുന്ന ദു:ഖവെള്ളിയാഴ്ചയും, പ്രത്യാശ്യയുടെ പ്രതീകമായ ഉത്ഥാനത്തിന്‍റെ തിരുക്കറ്മ്മങ്ങളുമൊക്കെ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ച വിശ്വാസത്തിനും ഭക്തിക്കും എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ എന്നും കുന്തിരിക്കത്തിന്‍റെ ധൂപച്ചുരുളുകളുടെ സുഗന്ധമാണ്.
നീണ്ട മാസങ്ങള്‍ തണുത്തുറഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ആല്പ്സിന്‍റെ താഴ്വാരത്തിലേക്ക് വസന്തത്തിന്‍റെ ആദ്യ കിരണവുമായി വരുന്ന സൂര്യന് എന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളെ ഇത്രയൊക്കെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാനാവുന്നപോലെ എന്‍റെ
മക്കള്‍ക്കെന്താവും ഉണ്ടാവുക എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ കണ്ടതും അനുഭവച്ചിതുമായ ഭാവങ്ങളും അര്‍ഥങ്ങളുമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലായിരിക്കാം. ഒരുപക്ഷെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്‍റെ മക്കളുടെ
വേനല്‍ക്കാല ഓര്‍മ്മകളില്‍ ബാക്ക് യാറ്ഡില് അമ്മ വെള്ളം നിറച്ച് കൊടുത്തിരുന്ന സ്വിമ്മിങ്ങ് പൂളും, കാറ്റും തണുപ്പും തടുക്കാന്‍ ജാക്കെറ്റും തൊപ്പിയും ഒന്നുമില്ലാതെ അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടിക്കൊപ്പം
സാന്‍ഡ്പിറ്റില്‍ മണ്ണില്‍ കളിച്ചതിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളും, പാടിയോയിലെ കല്‍ക്കരി ഗ്രില്ലില്‍ അപ്പ ഉണ്ടാക്കാറുള്ള സോസേജിന്‍റെ രുചിയും ഒക്കെയാവും ഉണ്ടാവുക. അത്രമാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ എന്നോര്‍ത്ത് വേവലാതികള്‍
വേണൊ എന്നത് ഒരു ചോദ്യമായി അവശേഷിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ സംസ്കാരം, പൈതൃകം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അലമുറയിട്ട് കുട്ടികളെ ഇവിടെയും നാട്ടിലും വേരുകള്‍ ഇല്ലാത്തവരായി വളര്‍ത്താതെ അവര്
വളരുന്ന ഈ മണ്ണും , അനുഭവിക്കുന്ന ഈ പ്രകൃതിയുമായെങ്കിലും ബന്ധിപ്പിച്ച് വളര്‍ത്തിയെടുക്കാനെങ്കിലും എനിക്കാവുന്നെങ്കില്‍ അതാവും നല്ലതെന്ന് ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ സമാധാനിക്കട്ടെ !!!
(ചിത്രങ്ങള്‍ : ശ്രീകുമാര്‍ ആലപ്ര കേരളകൌമുദി ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ )
